(เมอริทอค’ระซี) n. ประเภทของบุคคลที่ประสบความสำเร็จ โดยความสามารถของตัวเอง (ไม่ใช้ด้วยสิทธิพิเศษของชนชั้น)

[n.] ระบบสังคมที่เชื่อการสำเร็จด้วยตนเองไม่ใช้สิทธิพิเศษทางชนชั้น
คำความหมายเดียวกัน : squirearchy; aristocrcy

(เมอ’ริทะแครท) n. ผู้ที่สร้างตัวเองหรือประสบความสำเร็จโดยความสามารถของตัวเองไม่ใช่ด้วยสิทธิของชนชั้น

[n.] ผู้ประสบสำเร็จด้วยตนเอง

[adj.] ซึ่งประสบสำเร็จด้วยตนเอง

(เมอริโท’เรียส,-ทอ’เรียส) adj. มีความดีความชอบ,มีคุณความดี,มีข้อดี,น่าสรรเสริญ,ควรได้รับการยกย่อง , S. praiseworthy

[adj.] ซึ่งมีความดีความชอบ
ความหมายอื่นๆ : ซึ่งสมควรได้รับรางวัล, ซึ่งควรได้รับการยกย่อง, น่าสรรเสริญ
คำความหมายเดียวกัน : praiseworthy; honorable

[adj.] น่าชมเชย,น่าสรรเสริญ,น่ายกย่อง,มีคุณความดี,มีข้อดี

[adv.] อย่างสมควรได้รับความดีความชอบ

[adj.] ซึ่งคู่ควร
ความหมายอื่นๆ : ซึ่งสมควรได้รับ
คำความหมายเดียวกัน : deserving